Wijze les

Wees zuinig op alles wat je hebt!

Ik werd deze week weer gewezen op deze wijze les, die voor alle zaken in het leven geldt. Ik was al nooit zo te spreken over het openbaar vervoer, maar dit onheil valt toch echt volledig op mijn eigen conto te schrijven. Ik liet mijn tas in een nagenoeg lege bus liggen. Typisch gevalletje van: Die zien we nooit meer terug! Of toch wel?

Vorige week donderdag gebeurde het. De bel op mijn stageplek ging, en ik sprintte naar buiten om de bus te halen, die mij op het station afzet om over te stappen. Bus 142, mijn taxi huiswaarts, rijdt namelijk maar 1 maal per uur. Dat feit op zich zorgt bij mij al regelmatig voor frustraties. Dit is dan ook de reden dat Veolia in mijn telefoonboek bij de favorieten staat. Elke keer als mijn bus te laat is zal ik ze daarop attenderen. Afijn, wederom redde ik het op een paar minuten en het lot van nagenoeg een uur wachten was dus weer aan mij besteed.

Ik besloot om een andere bus te nemen, om alvast wat boodschappen te doen voor het avondeten. Dit was achteraf een fatale keuze. Toen ik de supermarkt uit liep en ik mijn gekochte spullen in mijn tas op wilde bergen, kwam ik er pas achter. Op een of andere manier kon ik de paniek niet bedwingen, mijn tas was weg…ik had hem in de bus achtergelaten! Onoplettendheid, onverstandigheid…zeg maar gerust domheid, dat kwam in mij op. Ik ben gelijk aan het bellen gegaan, maar eigenlijk weet je op dat moment al dat je stom bent geweest en dat je al je spullen kwijt bent.

In eerste instantie gaf een aardige chauffeur van de volgende bus mij een nummer wat ik moest bellen. Later bleek dit nummer helemaal niet over verloren voorwerpen te gaan. Ik belde vervolgens de Veolia klantenservice. Typerend voor het openbaar vervoer in Nederland is echter dat de klantenservice voor bussen maar tot 18.00 open is. Toen ik om 10 over 6 belde kreeg ik dus al geen gehoor meer! Eenmaal thuisgekomen heb ik mijn zetel achter de computer gezet en een mailtje naar deze zelfde klantenservice gestuurd over de situatie. De volgende dag al(!) kreeg ik een bericht terug: ’’Geachte heer, wanneer wij iets van Uw verloren voorwerp hebben vernomen zullen wij U hierover informeren’’. Yow, bedankt….die ben ik dus kwijt, dacht ik!

De zoektocht naar de verloren schat bleef dus aan. Ik ging er na een paar dagen en enkele telefoontjes die niets opleverden dan ook al min of meer vanuit dat ik mijn tas niet meer terug zou krijgen. Ik reisde dus alvast naar de stad af om te kijken of ik een nieuwe oplader voor mijn iphone kon gaan aanschaffen. Deze bleek €50,- te kosten, waarop ik besloot nog even wanhopig te wachten. Ook de aanschaf van een nieuwe tas stelde ik uit en het nodige papierwerk wat ik kwijt was werd opnieuw geprint. Vandaag was mijn laatste hoop. Huiverig voor een negatieve reactie stuurde ik voor de laatste keer een mailtje naar Veolia met de vraag of mijn tas zich nog ergens had vertoond. Even later kreeg ik reactie…

’’Je tas is gevonden. Je kan deze ophalen op Fatimastraat 45 in Tilburg-Zuid’’. Dit is de plaats waar de stadsbussen hun nachtrust gegund wordt. Hier ben ik eind deze middag mijn tas op gaan halen. Hij had enkel wat psychologische schade opgelopen doordat ik hem eenzaam had achtergelaten. Ik heb hem dus gelijk om mijn schouder gedaan, hij is weer veilig thuis, mét inhoud.

Mijn wijze les, zoals de titel al prijsgeeft, is dan ook: Wees niet alleen zuinig op je huisdier en schoonmoeder, maar op alles wat je bezit. Je bent iets in 1 seconde verloren en je moet er enorm veel moeite voor doen om het weer terug te krijgen. Ik besef dat ik geluk heb gehad! Irritant veel bellen heeft deze keer wel geholpen, maar je moet er dus zelf achteraan! Ik zeg het eigenlijk niet graag, maar Veolia: Bedankt!

Berry Kolen

Meer info over studeren, studie, opleiding, evenementen, uitgaan etc. in Tilburg? Check http://www.tilburgisthuis.nl

Pasjesloos

Zonder portemonnee door het leven

Mijn portemonnee is gestolen. Ik zit op de bank met mijn laptop op schoot, een kladblok en een lege tas naast me en mijn telefoon aan mijn oor. De (politie-)vrouw aan de telefoon vertelt me dat ik digitaal geen aangifte kan doen. Ik kan het ook niet nu telefonisch regelen, maar morgen bellen ze me terug en dan kan het wel. Ik snap er niks van.

Mijn pinpas is zo geblokkeerd, ik sta er zelfs versteld van hoe makkelijk ze geloven dat ze inderdaad mevrouw S. `t Lam aan de telefoon hebben. Maar ik heb nog steeds mijn adres niet gewijzigd bij de Rabobank, dus ik moet langsgaan om een nieuwe pas aan te vragen. Want je adres wijzigen kan niet op mijn computer, of met de computer van de telefonisten, dat kan blijkbaar alleen de computer van het kantoor op de spoorlaan.

In de week erna kom ik erachter hoe het is om te leven zonder pasjes. Om maar eenvoudig te beginnen: je kan je bonusvoordeel bij de Albert Heijn vergeten. Niet alleen omdat je geen bonuskaart meer hebt, maar vooral omdat je geen pinpas en dus geen geld meer hebt en dus geen boodschappen meer kan doen.

Op de site van de OV-chipkaart staat dat ik moet bellen om een nieuwe OV-kaart aan te vragen. Na een hele tijd in de wacht te hebben gestaan, vertelt het meisje aan de andere kant van de lijn mij doodleuk dat ik inderdaad geen OV aan kan vragen via internet, maar het kan ook niet telefonisch. Ik kan alleen een aanvraagformulier aanvragen, dat ik hopelijk binnen een week ontvang. Daarna duurt het nog 3 weken voordat je de kaart krijgt. In de tussentijd zijn de kosten die je maakt voor eigen rekening.

Het aanvraagformulier is eindelijk binnen. Invullen: naam, telefoonnummer, adres... Adres? Hoe kan het dan dat jullie het formulier mij hebben gestuurd? Vreemd. Oké, ik moet nog een pasfoto toevoegen, waar bewaarde ik die ook alweer? Oja, in mijn portemonnee... Dat wordt dus nieuwe laten maken, zonder geld, want ik heb geen pinpas.

Misschien kan ik naar mijn moeder gaan om geld te lenen. Mijn band is lek, ik kan geen banden plakken en ik heb nog steeds geen pinpas dus ik kan ook niet naar de fietsenmaker. Ik kan niet met de bus: ik heb geen OV-chipkaart. Maar ik kan ook geen buskaartje kopen want ik heb geen geld. Ik kan ook niet met de auto, want ik heb geen rijbewijs meer.

Ik ben pasjesloos, maar over een paar weken is het allemaal vast weer opgelost. In de tussentijd vermaak ik me wel. Met friends op de bank, lopend door Tilburg of met een muziekje in de tuin. Als ik mijn nieuwe pinpas heb, komt dat winkelen wel weer. Dan ga ik op zoek naar de perfecte nieuwe portemonnee.

Saskia 't Lam

Meer info over studeren, studie, opleiding, evenementen, uitgaan etc. in Tilburg? Check http://www.tilburgisthuis.nl

Bliepen in de bus

Hoewel ik van lopen houd en mijn fiets beschouw als mijn trouwe maar roestige rots in de branding, moet ik soms wat verder weg zijn. En om maar eens een vooroordeel over studenten te bevestigen: ik ben lui, dus ik doe niet aan fietsritjes langer dan een kwartier. Daarom pakte ik op een zonnige dag in juni de bus op de voltstraat in Tilburg zuid om naar mijn moeder te gaan die in Tilburg noord woont (dat is bus 1 richting het Twee Steden ziekenhuis voor de geïnteresseerden.

Nietsvermoedend sta ik bij de bushalte te wachten als ik de rode bus aan zie komen rijden. Met mijn OV-chipkaart in mijn hand sta ik klaar om de bus in te gaan en de buschauffeur mijn kaart te laten zien. Maar ik kom er tot mijn schrik achter dat de bussen in Tilburg (eindelijk) ‘OV-chipkaartproof’ zijn. Ik laat me niet van mijn stuk brengen en stap vol goede moet de bus in.

Het inchecken gaat niet vlekkeloos , als ik mijn kaart tegen het kastje aanhoudt gebeurt er niks. Ik kijk de buschauffeur vragend aan en probeer het nog een keer. Dit keer zegt het kastje ‘bliep!’ en ik neem aan dat dit het teken is dat ik officieel ben ingecheckt en mag gaan zitten.
Vanaf mijn stoeltje wissel ik begripvolle blikken uit met anderen studenten die ook een OV-chipkaart hebben en weten hoeveel problemen je met het kaartje kan hebben. Ik leun een beetje onderuit terwijl ik uit mijn raampje de straten van Tilburg bekijk.

Tot mijn genoegen is mijn uitstaphalte alweer in zicht dus ik druk op de rode stop-knop. De bus mindert al vaart als het me plots te binnen schiet: shit, ik moet ook nog uitchecken! De bus staat nu bijna stil en ik scheur mijn tas zowat open. Ik voer oorlog in de jungle genaamd mijn tas terwijl ik op zoek ben naar mijn portemonnee. Ik hoor de deuren achter me al met een zucht openschuiven en met klamme handjes en zweet-oksels waar de gemiddelde Rexona-deodorant niet tegenop kan, krabbel ik het kaartje uit mijn portemonnee. Tijdens mijn blinde paniekaanval ram ik mijn pasje bijna door het uitcheck-apparaat heen, ik hoor het verlossende ‘bliep!’ nog op de achtergrond als ik met een struikelende beweging uitstap: dat was op het nippertje.

Leunend tegen het bushokje sta ik mezelf te kalmeren (wat deo hier en een pepermuntje daar). En dan bedenk ik me ineens: dit was pas de heenreis! Ik moet toegeven: reizen met het openbaar vervoer is een hele beleving geworden.

Saskia 't Lam

Meer info over studeren, opleidingen, evenementen, uitgaan etc. in Tilburg? Check www.tilburgisthuis.nl