Het meisje van de loempiakraam

Leuke mensen in Tilburg

Ik ken een heleboel leuke mensen in Tilburg, maar er is er maar één die me op ieder moment van de dag gelukkig kan maken. Eén waarvan mijn humeur altijd opfleurt, al is het maar door een lieve opmerking, een onzekere lach, of het feit dat ze altijd weet wat ik bij haar kom halen. Ja, eentje maar. Het meisje van de loempiakraam.

Iedere keer als ik me rond het stadhuisplein bevind, koop ik een van haar loempia’s. Het maakt me bijzonder weinig uit hoe vroeg het is, want geloof me, die dingen kunnen echt áltijd. Maar zoals waarschijnlijk al duidelijk was geworden, is mijn liefde voor eten nooit de enige reden van mijn bezoek geweest. Want och, wat is dat meisje met de naam die niet genoemd kan worden (ik weet ‘m namelijk niet) toch een gezellig ding! Altijd als ze me van een afstand aan ziet komen lopen lacht ze me toe, en gooit ze vast wat loempia’s in de frituur om een extra goede service te kunnen leveren. Maar er zijn ook veel momenten waarbij ik háár enorm kan verrassen, door plots op mijn tenen te gaan staan waardoor ze uit het niets ineens mijn hele gezicht ziet in plaats van het normaal gesproken zichtbare plukje haar. En nee, dat komt niet omdat ik zo absurd klein ben, maar omdat dat wagentje zo absurd hoog is. Echt waar.

Hoe dan ook, na dit eerste contact en een opgewekt ‘hoi!’ van mijn kant begint ze aan de lopende band te lachen en te praten, al doet ze dat altijd op een ietwat onwennige en onzekere toon. Ze klinkt een beetje alsof ze bang voor me is. Misschien is ze dat wel joh, en is dat juist de reden dat ze me overlaadt met complimenten, en me altijd extra grote hoeveelheden saus geeft.

Maar complimenten geven kan ze goed hoor! Laatst vertelde ze me iets wat ik werkelijk waar nog nooit had gehoord. Ik zette na het overhandigen van mijn allerlaatste centjes mijn breedste grijns op, waarna zij - zonder te lachen (!) - beweerde dat ik ontzettend mooie tanden had. Nou, serieus, als er iéts is wat ik niet heb, zijn het wel mooie tanden. Het enige waar die krengen goed voor zijn is kauwen, maar daar houdt het dan ook echt mee op. Maar zij, zij vond ze mooi! En daar werd ik gelukkig van. Niet omdat ik haar geloofde, maar omdat ze in staat was om zoiets onwerkelijks te zeggen dat ik er alleen maar om kon lachen…

Dus bij deze een tip, voor het geval dat je zelfvertrouwen zijn dieptepunt heeft bereikt, of als je gewoon eens behoefte hebt aan een overheerlijke snack; ga alsjeblieft eens bij haar langs. Ze is vrijwel altijd te vinden in haar gezellige kleine witte karretje op het stadhuisplein, en ik kan je verzekeren dat je na afloop niet alleen in het bezit zal zijn van een volle maag, maar ook in een enorm goede bui zult verkeren!

Geertje van de Wal

Meer info over studeren, studie, opleiding, evenementen, uitgaan etc. in Tilburg? Check http://www.tilburgisthuis.nl

I love water

Er komt niks uit de kraan. Geen drupje!

Ik wil de kraan opdraaien om mijn handen even een goede wasbeurt te geven en tot mijn verbazing komt er niks uit de kraan. Geen drupje. Een angstig voor gevoel maakt zich van mij meester. ’Het zal toch niet.’ Terwijl ik de trap afstorm zie ik het briefje op de badkamer al hangen. ‘Lieve huisgenoten..’

‘Mijn kamer stond vandaag onder water, want er is iets kapot aan mijn wasbak. De hoofdleiding is afgesloten dus we hebben geen water vandaag. De huisbaas komt het morgen ergens maken. Groetjes!’

Water. Een dagje geen water? Moet toch best wel lukken. Wanneer mis je dat nou? Ik kan je verklappen dat je opeens een diep respect voelt voor alle mensen op de wereld die geen kraan tot hun beschikking hebben waar lekker fris drinkwater uit komt. Want stiekem gebruik je het best veel. En stiekem vinden huisbazen een huis gevuld met negen mensen die zonder water zitten niet echt een prioriteit. Er zit dus niks anders op dan er het beste van te maken.

Eten en drinken
Eerste levensbehoefte: ETEN, ETEN, ETEN! Nou veel succes met een pan pasta koken zonder water. Op zich is de friture om de hoek, dus daar hoeven we ons niet al te lang zorgen om te maken. Ik ben zelf het meest gesteld op het drink-gedeelte. Het is 10 uur ’s avonds als ik er eens binnen kom struikelen van mijn late college en natuurlijk heb ik geen drinken meer. Ik leef de helft van de tijd op water, want = goedkoop en gezond. Nu krijg ik het keihard terug in mijn gezicht, want ik ben drankloos en de supermarkt is dicht. Dan maar een paar uurtjes met een droog keeltje rond lopen.

Badkamer
Intens gelukkig omarm ik het flesje water wat ik in mijn tas heb gevonden. Ik besluit al snel om het als wc-doorspoelwater te gebruiken, want mijn blaas kan het allemaal niet meer aan. Zodra ik het hele flesje door de wc mik heb ik al meteen spijt. De handjes kunnen niet gewassen worden. Ik besluit maar om vroeg mijn bed in te duiken, want ik begin het langzaam niet meer leuk te vinden. Als ik m'n tandenborstel gewoontegetrouw onder de kraan houd, stort mijn wereld weer een keer in. Mijn tanden poetsten met een DROGE tandenborstel. Dat wens je je ergste vijand nog niet toe. Uiteindelijk probeer ik maar zo goed als het kan mijn witte tandpasta/speeksel-substantie midden in het putje te deponeren. Morgen maar een keertje doorspoelen dan.

Afwassen
’s Morgens moet ik natuurlijk onwijs naar de wc, maar dat stel ik uit totdat ik op school ben. Er zijn van die momenten dat je intens gelukkig bent dat je naar school mag. Deze momenten moet je koesteren. Ik sta er even bij stil en eenmaal op school schrob ik mijn handen weer schoon en voel ik mijn watervoorraad aan. Eenmaal thuis kom ik een enigszins verwilderde huisgenoot met pluizig haar tegen. ‘Het water doet het nog steeds niet. En de douche dus ook nog niet!’ Een treurige blik naar zijn haar. De treurigheid volgt als ik mijn kamer binnenkom en de drie dage oude afwas naar me zie lachen. Ik besluit wat ieder wijs persoon zou doen. Ik vlucht. Ik spring de trein in en ga naar mijn ouders. Een walhalla vol werkende toiletten, douches, kranen en glazen gevuld met vocht. En op dat moment besef ik: I love water.

Michelle Vleugels

Meer info over studeren, studie, opleiding, evenementen, uitgaan etc. in Tilburg? Check http://www.tilburgisthuis.nl

Koffie en taartjes in de binnenstad

Het is al weer een tijdje geleden maar Tilburg was laatst ‘wereldnieuws’. Tilburg was zelfs ‘trending topic’ op Twitter!

Niet omdat de stad een prijs had gewonnen of omdat er een leuk evenement aan de gang was, maar omdat er een zogenaamde ‘BOM’ op het station zou liggen. Camera’s werden tevoorschijn getrokken, zeurende mensen kwamen uit alle hoeken en gaten naar het station en op Twitter kon men geen genoeg krijgen van dit oh zo leuke onderwerp.

Op de dag van de bom kwam ik om half 1 ’s middags uit mijn werk in Breda en ging ik onderweg naar de UVT voor een gezellige lunch in de Mensa, om vervolgens trouw college te gaan volgen. Eenmaal aangekomen op station Breda valt mijn oog op de enorme mensenmassa die als een man en met verkrampte nek naar het bord met treintijden staat te staren. ‘De treinen richting Tilburg rijden vandaag niet meer’ wist dit leuke bord te melden. Pech, die lunch zou ik niet gaan halen, maar over het college maakte ik me geen zorgen. Nog twee uur de tijd om op de UVT te komen.. geen probleem dacht ik. Aangekomen op het busstation stond er een bus klaar met daarop ‘Tilburg via Ulicoten’. Nou! Top dacht ik! Lekker instappen en rijden maar. Van Ulicoten had ik dan wel nog nooit gehoord.. maar als Tilburg als eindbestemming wordt genoemd vind ik het best. PFFFFF had ik dit maar nooit gedacht! Via IEDER dorp tussen Breda, België en Nederland kwam ik uiteindelijk veel te laat in Tilburg aan.

Nou… wat maakt deze verschrikkelijke dag zo speciaal om er een hele blog aan te wijden zou je denken? Maak je nooit iets leuks mee waardoor je nu over deze dag verteld die de gemiddelde Tilburger het liefst zo snel mogelijk weer wil vergeten? Nou.. toevallig maak ik heel veel leuks mee maar die dag heb ik een lekkere ontdekking gedaan in de binnenstad! Na mijn busreis, mijn gemiste lunch en gemiste college was in inmiddels uitgehongerd en omdat alle eetzaakjes op het station natuurlijk dicht waren besloot ik samen met mijn nichtje die ook op de vrijgave van de treinen stond te wachten iets te gaan eten in de stad. Na een wandelingetje kwamen we terecht bij Mugs&Muffins in de Willem 2 straat. Mijn dag werd spontaan goedgemaakt toen ik de vitrine met heeel veel lekkere taartjes en muffins zag!

Omdat de keuze uit dit lekkers te moeilijk was hebben we uiteindelijk twee taartjes samen gedeeld. Ik heb heerlijk zitten genieten van home-made ‘Caramel Apple Crumble’ en ‘Cheesecake’. Beiden waren goddelijk en ik besloot meteen een klantenkaart te nemen want als die vol is kun je voor €6,50 goddelijke taartjes of drankjes uitkiezen! De drankjes zijn overigens ook speciaal… geen cola of andere ongezonde dranken te bespeuren, maar in plaats daarvan verschillende soorten koffie, warme chocoladedranken (waaronder pure!! Met malthezers en alles! Jammieeee) of gezonde vitaminedrankjes.

Eens per maand kunnen jonge ondernemers of ‘nog-niet-ondernemers’ netwerken in dit zaakje tijdens de ‘open-coffee’ deze ochtenden zijn bedoeld voor ondernemers en bedrijven uit de omgeving om onder het genot van koffie en taart je zakelijke netwerk te verbreden. Helaas kon ik de laatste ‘open-coffee’ niet bezoeken.. anders had ik jullie graag willen laten weten hoe dit was. Voor mensen die hier meer over willen weten: meld je aan op Linked-in en wordt lid van deze groep! (http://www.linkedin.com/groups?mostPopular=&gid=108237)Zo blijf je op de hoogte van het laatste nieuws en krijg je automatisch een uitnodiging voor de volgende bijeenkomst. (deze staat gepland op 30 november)

Ben je na het lezen van deze blog benieuwd naar deze hotspot in de Willem 2 straat? Ga er dan gewoon heen zou ik zeggen! Ook leuk om hierbij te vermelden is dat er een tweede koffiezaak bij is gekomen in dezelfde straat… Kaldi genaamd. Ik ben er zelf nog niet geweest maar benieuwd ben ik wel!

Uiteindelijk kwam ik die dag na een omweg van 4,5 uur eindelijk thuis aan en was mijn slechte humeur over de treinen, mijn gemiste college, alle verspilde uren en de crisisdienst van onze stad helemaal weg.. terugdenken aan de heerlijke taartjes deed me alle eerdere ellende weer snel vergeten.

Hopen dat er binnenkort weer eens een bommelding is zodat ik weer tijd heb om koffie te gaan drinken in de willem 2 straat! (dus.. wie laat voor mij even een koffertje staan op perron 1?... vrijdag zou goed uitkomen!)

Alvast bedankt!

Annika van Heeswijk

Meer info over studeren, studie, opleiding, evenementen, uitgaan etc. in Tilburg? Check http://www.tilburgisthuis.nl

Jazz in Tilburg

Houdt jij van jazz?

Of vind je het gewoon mooi om te zien dat mensen een instrument goed kunnen bespelen? Of voor de vrouwen: vind je het leuk om onbeschaamd naar wat knappe studenten van het Conservatorium van Tilburg te staren? Dan moet je eens een bezoekje brengen aan Paradox, in de Telegraaf straat 62, (centrum van Tilburg).

Eigenlijk weet je nooit wat je gaat aantreffen als je naar Paradox gaat. Zou je moeten staan, omdat alle stoelen bezet zijn wegens de drukte? Kun je überhaupt naar binnen door de drukte… Wat voor mensen zouden er zijn (áls er mensen zijn), en gaan die mensen dan ook zo optreden of komen ze alleen kijken?

Ik ben nu een aantal keer naar de Paradox geweest, meestal naar vrije jamsessies of ensemble avonden van het conservatorium, waarbij studenten van het conservatorium met hun band spelen voor beoordeling van hun docenten. Deze Paradox avonden zijn voor mij tot nu toe allemaal gratis geweest, wat betekent: gratis goede live muziek luisteren!

Onder het genot van een biertje (die is natuurlijk niet gratis), want er is ook een bar. Achter deze bar staan uitsluitend vrijwilligers, zij staan er voor hun plezier. Dat maakt de sfeer al meteen tien keer beter. Maar die sfeer, die is er sowieso al, altijd! Of er nu een jamsessie plaats vindt waarbij muzikanten het constant van elkaar overnemen, of een optreden van een grote (internationale) artiest. En of er nu zeven mensen aanwezig zijn om naar de muziek te komen luisteren, of tachtig.
Je zult het niet gauw mee maken dat er iemand plaatst neemt achter de piano, en de vlooienmars begint te spelen. Bij ieder bezoek aan Paradox is het eigenlijk wel gegarandeerd dat je iets goeds gaat horen. Natuurlijk mag jij zelf ook plaats nemen achter een van de muziekinstrumenten (of zelf meenemen), als je dat kunt, durft en als het een vrije jam sessie is natuurlijk. Op het podium staat altijd een piano en een drumstel, andere instrumenten worden zelf meegenomen.

De leeftijd van bezoekers in de Paradox verschilt nogal. Leeftijden variëren van ongeveer 17 tot .. ja eigenlijk zonder limiet, 80? Dat ligt meestal aan het gene wat er die avond te doen is. Maar je hoeft niet bang te zijn dat je straks als enige student tussen enkel 80-jarigen staat, want raar zullen ze je er niet aan kijken. Iedereen komt voor de muziek, en als jij dat ook doet, dan is het altijd goed.
Simone Benckhuijsen

Meer info over studeren, studie, opleiding, evenementen, uitgaan etc. in Tilburg? Check http://www.tilburgisthuis.nl

Arthouse en volwassen drankjes

Lang, lang geleden, toen ik nog ontspannende activiteiten ondernam die niets met mijn studie te maken hadden, besloot mijn toenmalige vriendje me mee uit te nemen. Zonder iets te zeggen plantte hij me achterop zijn fiets, en reed de koude, fel verlichte straten van Tilburg in...

Na een tijd stopte hij voor de deur van een verlicht oud pand, dat met gouden, witte en zwarte details was afgewerkt. Ik sprong van de fiets af, en terwijl vriendje een parkeerplek zocht verbaasde ik me over het lelijke contrast met het kleine, zwart met witte gebouw dat er naast stond. Dit kleine gebouw bleek overigens een erg mooie inhoud te hebben, ontdekte ik toen ik de deur nieuwsgierig opendeed. Toen we verder naar binnen strompelden botste ik tegen een balie aan, waar de lookalike van een secretaresse ons vroeg waar we voor kwamen. Wist ik veel!

Vriendje deed het woord, en regelde twee kaartjes voor een film die de naam ‘De helaasheid der dingen’ gekregen had (wat overigens een schitterende film is). Ik wandelde het gebouw verder in, en besefte dat ik nu via een onnodige omweg in het mooie pand terecht was gekomen. Rechts van me stond een glimmend zwarte bar met heel veel sterke drank en heel veel thee, en rechts stonden lieve kleine tafeltjes en bijpassende stoeltjes, met daaraan schattige oude mensjes. Ik genoot volop.

Ik keek naar de ouderen om me heen, en bestelde op basis van mijn observatie een groot glas thee, zodat ik me ook een beetje volwassen en serieus kon voelen. Dat mooie, chique glas compenseerde mijn ruw gescheurde kleding en in vergelijking extreem jonge uiterlijk meer dan voldoende. Ik nam plaats aan een van de gezellige tafeltjes, en vriendje kwam tegenover me zitten met zijn volwassen cappuccino. Enkele minuten later, toen mijn thee op was en ik genoeg had van de kleffe oudjes om me heen, sleurde ik mijn introducé mee naar de zaal waar het allemaal zou gaan gebeuren.

Ik duwde met moeite een zware deur open, en werd meegezogen in een absurd grote zaal met een enorme oplopende trap en een abnormaal hoog plafond. Omdat er verder geen mensen aanwezig waren in deze ruimte besloot ik 80% van de stoelen uit te proberen, om er vervolgens achter te komen dat ze toch allemaal even prettig zaten. Fijn is dat. Ik koos voor de stoel in het midden van de middelste rij, en keek gefascineerd naar het belachelijk grote scherm dat voor me hing. Zo groot dat je de rechterkant niet meer kunt zien als je naar links kijkt, weetjewel? Groot dus. Net voor het begin van de film stroomden er nog enkele verloren zielen de zaal binnen die allemaal op een andere rij plaats namen, en toen kon het festijn eindelijk beginnen…

Natuurlijk ga ik nu niets over de film vertellen, aangezien het internet vol staat met recensies en je de dvd ook gewoon kunt kopen (of downloaden, wat ik eeuwig zonde vind). Wel hoop ik dat ik met mijn verhaal een beetje verduidelijkt heb dat de bioscoop waarin ik me bevond een grote indruk op me heeft achtergelaten. De zogenoemde Cinecitta bevindt zich zoals gezegd in een schitterend gebouw en bevat een selectie van uiteenlopende Arthouse films die zelden in commerciële bioscopen te zien zijn. De prijzen variëren van 4 tot en met 11 euro, gebaseerd op de lengte van de film en het moment van bezichtiging. Al met al is het een prachtig geheel met sterke films, die je zeker eens zou moeten bekijken. Cinecitta bevindt zich op de Willem ll straat 29 in Tilburg en biedt meer achtergrondinformatie op http://www.cinecitta.nl/.

Geertje van de Wal

Meer info over studeren, studie, opleiding, evenementen, uitgaan etc. in Tilburg? Check http://www.tilburgisthuis.nl

Moe terugkomen van stage

De meeste studenten moeten het wel eens meemaken: stage lopen. Ik heb het zo lang mogelijk uit kunnen stellen.

Tijdens mijn eerste studie Journalistiek ben ik na het eerste jaar gestopt. Daar moest je in het tweede jaar stage lopen. Tijdens mijn huidige studie Communicatie, hoefde je pas in het derde jaar stage te lopen. Begin dit jaar was het dan zover:

Ik had een stage weten te bemachtigen in Berlicum, een dorpje bij Den Bosch. In eerste instantie dacht ik dat het wel goed te doen was, want Den Bosch is met de trein maar een kwartiertje verwijderd van Tilburg. Maar daar komt bij dat ik vanuit Den Bosch een bus moet nemen naar Berlicum, die er dik 20 minuten over doet. Ik had het een beetje onderschat. Ik moet elke dag om 6 uur opstaan en om half 7 ‘s avonds kom ik weer terug op mijn kamer. Ik ben dus echt moe na een dag stage lopen. Er zijn verschillende dingen die ik moet opgeven deze paar maanden.

Een avondje goed stappen zit er niet meer in. Je bent ’s avonds om 23.00 uur namelijk al hartstikke moe en bovendien moet je de volgende dag weer vroeg opstaan. Ook een paar uurtjes lekker gaan fitnessen of trainen gebeurt niet meer. Je bent kapot na een dag op kantoor zitten, dat je het liefste wil ontspannen op je kamer dan dat je je flink in het zweet gaat werken. Verder is de moeite nemen om op je fiets te stappen en naar een vriend of vriendin te gaan die iets verder weg woont, ook teveel.

Kortom: het liefste wil je zo min mogelijk doen na een dag stage lopen. Wat kan je dan wel doen?

Voor mij werkt naar de bioscoop gaan heel goed. Bij de MustSee (tegenwoordig de Pathé), midden in de stad, kun je een Pathé Unlimited Card krijgen. Met deze kaart kun je voor 18 euro per maand onbeperkt naar de film. De bioscoop werkt heerlijk ontspannend. Je kan lekker in het donker helemaal in de film kruipen op een relaxte stoel en je vergeet wat je de hele dag hebt gedaan.

Uiteten is ook een goeie after-stage optie. Maar niet te duur, want we blijven studenten natuurlijk. En die stagevergoeding is ook niet je van het. Waar je dus naartoe moet gaan, is een all-you-can-eat sushibar, bijvoorbeeld Sushi Suki. Je kan zoveel eten als je wil en het is voor een vaste, goedkope prijs. Hier kun je dus ook lekker ontspannen, want je hoeft niet te koken en je drinken wordt gebracht.

Als je dan tenslotte nog iets gezelligs wil doen, maar het niet te laat wil maken, neem je die zak blauwe munten van de Philip mee en drink je nog wat gratis biertjes tot 23.00 uur. Dan is het wel weer tijd om je bed in te duiken.

Anne Steevensz

Meer info over studeren, studie, opleiding, evenementen, uitgaan etc. in Tilburg? Check http://www.tilburgisthuis.nl

Een Illegale afterparty in Tilburg

JA JA het kán!

Ze verzamelen zich misschien in minder grote mate dan in Berlijn en Amsterdam, maar in Tilburg zijn ze er gelukkig ook: de echte technoliefhebbers. Zaterdag 16 oktober was het weer tijd voor een vet feest: Impload. Een concept dat zich concentreert op techno, georganiseerd door Defect 13.

De afgelopen feestjes waren al niet mis; Olene Kadar, Rauwkost, A. Paul en Egbert. Zaterdag was de line-up wederom veelbelovend. Naast de vaste dj’s van Impload stonden Uto Karem en Invite op de lijst. En ik, als echte technoliefhebber, kon dit feestje natuurlijk niet missen.

Voor de mensen die denken dat techno zoiets is als hardcore of hardstyle, ga je huiswerk doen. Techno is veel complexer. Je hebt verschillende soorten: om mee weg te dromen, om lekker op te dansen en om op te stampen. En zonder andere muziekstijlen tekort te doen zijn wij fans van mening dat je techno moet ‘leren luisteren’. Zie het als je eerste glas wijn, koffie of bier. In het begin is het allemaal smerig en je snapt het niet, maar toch ga je het vaker proberen. En voor je het weet drink je iedere ochtend koffie en drie avonden in de week minstens 15 bier.

Ja, ik geloof dat techno een soort verslaving kan zijn. Zoveel diversiteit in één muziekstijl en ik wil ze allemaal meemaken. Gelukkig zijn we in Nederland redelijk verwend met feesten in dit genre (Awakenings, Timewarp, Voltt) maar in 013 kunnen we er ook wat van!
Het grappige aan technofeestjes in de 013 is dat je altijd dezelfde mensen tegenkomt die je eigenlijk niet kent. Het technogroepje in Tilburg lijkt dus klein te zijn, en dat blijkt wel. Na afloop van het geweldige feest dat dj Invite miraculeus heeft afgesloten weet maar een handjevol mensen waar de onofficiële ‘after’ is. En IK ben daar een van de gelukkige van. Lees en huiver.

Met mijn geliefde op mijn bagagedrager en een vage bekende (ik zal hem X noemen) van het feest fietsen we naar de niet nader te noemen locatie. X weet precies waar het is, maar na een halfuur fietsen staan we dus aan de verkeerde kant van de topgeheime locatie. We moeten dus een heel stuk terug. Ik negeer het gezeur wat van de achterkant van mijn fiets vandaan kom en we begeven ons naar de juiste plek, wat weer twintig minuten verder is…
‘Klopt dit wel? Dit kan toch niet man…’
- ‘Jawel, hier moet het ergens zijn.’

We kijken om ons heen en luisteren goed of we mensen of muziek horen. Niks. Alleen het geluid van de nacht. Zijn we nu verdomme in de maling genomen?
Na een paar honderd meter zegt X; ‘We moeten hier links, deze sloot door. Ik zie fietssporen.’
-‘Da kan toch nie jonge!’
‘Jawel, kom nou maar, ik zie hier meer fietsen staan!’

We steken zo goed en zo kwaad als het kan de sloot over en inderdaad, daar staan al aardig wat fietsen. En als ik goed luister, hoor ik muziek en mensen, maar waar komt dat geluid in godsnaam vandaan?! Ik zie alleen gras, bomen, water, modder, beren, boskabouters enz.
We moeten nog een sloot over, maar in deze staat wel water. Springen dus. En jawel hoor, na een boswandeling die me behoorlijk wat schrammen heeft opgeleverd zie ik de diehard dj in de vrieskou onder een zeiltje met een stuk of 25 man aan groupies he-le-maal losgaan. Eindelijk, we zijn er! Met een lauw blikje Euroshopperbier ben ik weer helemaal in de 013, maar dan met natte voeten, takken in mijn haar en verkleumde handen. Maar dat maakt niet uit, want de sfeer is geweldig. Enige probleem is dat je geen hand voor ogen ziet, behalve af en toe een mobieltje in je gezicht met ‘En wie ben jij?’, maar daar blijft het bij. Onder de bomen, onder de sterren.

Om 07:00 vonden we het toch welletjes geweest. Sowieso geen christelijke tijd om naar bed te gaan en met Amsterdam Dance Event op de agenda komend weekend leek het een verstandig idee om af te taaien.

Eindelijk was ik getuige van een geheime after in Tilburg. En dat was zeker niet de laatste!

Sandra Feijen

Meer info over studeren, studie, opleiding, evenementen, uitgaan etc. in Tilburg? Check http://www.tilburgisthuis.nl