De bouwvakker en de Ikea kast

Zaterdagochtend, het is heerlijk warm onder de dekens maar ik sta op want er wacht een belangrijke klus op me.

De doos is nog steeds dicht, maar ik scheur hem met veel genoegen open. Er blijft wat tape aan mijn handen plakken, maar dat geeft niet. Na wat heen en weer geloop liggen de witte, nieuwe planken op een rij, netjes gesorteerd op grootte. Ik sla de handleiding open en check of de materialen die ik tot mijn beschikking heb (een schroefmachine, een sleutel en een hamer) de juiste zijn. Ik kom er achter dat ik alleen de bijgevoegde inbussleutel nodig heb, maar ach, wat maakt het uit. Vol goede moed begin ik aan wat mijn splinternieuwe Ikea kast moet worden.

Stap één: ik heb wat houtstaafjes die ik in de gaten moet stoppen. Gelukkig heb ik toch een hamer want de houtjes schijnen vandaag geen zin te hebben om in de gaten te gaan. De eerste twee planken zitten aan elkaar vast, met een glas jus d’orange in mijn ene, en de hamer in mijn andere hand, kijk ik zelfgenoegzaam naar het begin van mijn kast. So far, so good.

Maar het lachen vergaat me al snel. Plank 3 en 4 blijven niet op hun plek omdat ik de eerste twee planken bij elkaar probeer te houden en ik dus armen te kort kom. Nog maar een handleiding check dan… Daar staat het: de naakte waarheid, de confrontatie die ik niet wilde tijdens mijn bouwvakdag. Een plaatje van één mannetje: hij kijkt beteuterd en er staat een groot kruis door hem heen. Op het plaatje ernaast staan twee mannetjes, elkaar lachend aan te kijken boven de planken. Blijkbaar mis ik dus de ‘Ikea-spirit’ én zijn ze bij Ikea vergeten een hulpmannetje in mijn pakket te doen. Niet getreurd. Terwijl mijn voeten plank 1 en 2 in bedwang houden, ram ik de rest van de houtjes in de duidelijk veel te kleine gaatjes.

Een half uur later en halverwege mijn klus, sta ik op instorten. Mijn grote joggingbroek is gescheurd en Anouk verbeterd mijn stemming ook niet als ze me ‘Loooohooost in this world’ toezingt.
Met een sigaret in mijn hand ga ik gefrustreerd op mijn (eveneens zelf in elkaar gezette) Ikea-bank zitten en staar naar de kast. En ik ben boos: boos op Ikea en boos op de kast.

Plots besluit ik: “weet je wat, Ikea-kast, jij en ik gaan geen vrienden worden. Want jij bent een kast en ik ben een mens en jij gaat godverdegodver naar mij luisteren!”
Pissig pak ik de inbussleutel op en begin als een gek de schroeven in de kast te draaien. Maar natuurlijk, ik heb niet alles waterpas zitten (wat overigens een hulpmiddel is dat niet op de checklist staat) en dus zitten de gaten en de schroeven niet precies op de zelfde plek. “Maar denk je echt, kast, dat ik daardoor stop met jou in elkaar zetten en de komende drie jaar mijn tv op de grond zet en elke dag simpelweg over jouw planken heen stap?!”
Ineens wordt het doodstil in de kamer, zelfs Aretha Franklin blijft even steken in haar woorden. In slow motion pak ik de hamer op, en heel even denk ik dat ik de kast stiekem naar de deur zie schuiven. Als een losgeslagen timmerman ram ik de schroeven één voor één in de kast.
Met een kracht waar ik zelf van sta te kijken, zet ik de kast rechtop. En als een echte bouwvakker, met mijn broek veel te laag en mijn haren wild voor mijn gezicht, sta ik te grijnzen met mijn handen in mijn zij.

I will survive, for as long as I know how to love I know I’m still alive!

Saskia 't Lam

Meer info over studeren, studie, opleiding, evenementen, uitgaan etc. in Tilburg? Check http://www.tilburgisthuis.nl

Schilderende studente

Er komt een bepaald punt in je (studenten)leven dat je schrikt van jezelf. Ineens bekijk je jezelf in de spiegel en doe je een schokkende ontdekking: een joggingbroek, kwast in je hand, verf op je gezicht en een half witte kast… Je bent aan het klussen.

Een paar dagen eerder had ik wat schildersspullen gekocht. Een (kleine) roller, want ik zou alleen een paar rode strepen in mijn kamer wit maken. Grondverf, omdat dat is wat ik wil: een oerproduct dat doet wat het zegt; grondig verven. Gewoon een gespierde man opgesloten in een aluminium potje, dag en nacht paraat om mijn klus te klaren. Meer had ik niet nodig, dacht ik. Ik dacht dat schilderen een overeenkomst was tussen een roller, een hand, verf en de muur, en al die dingen had ik.

De ellende begint als ik klaar ben met het kleine stukje dat wit moest, de grondverf blijkt als een gek te dekken (dat is klusjargon voor: wit maken, dus gewoon doen waar het product voor is gemaakt). Als het zo makkelijk is, kan ik natuurlijk ook wel even die zwarte vingervlekken wegwerken. Voor ik het weet sta ik als een bezetene met een roller van pakweg 15 centimeter breed hele muren van een frisse witte laag te voorzien, terwijl ik mee schreeuw met frustratiemuziek. Ik kom erachter dat ik nog paarse verf had van mijn vorige verhuizing, en bedenk dat ik best een stukje kleur aan mijn kamer toe kan voegen. Als ik op de pot van mijn oerman-verf kijk, staat daar dat ik 12 uur moet wachten alvorens ik erover heen kan schilderen. Tja, daar heb ik natuurlijk geen tijd voor. Ik wil het nu nu nu, en doop (dezelfde) roller in de paarse verf, om vervolgens over het wit heen te schilderen. Halverwege praat ik mezelf aan dat eerst schilderen en dan pas afplakken (oeps…) de goede volgorde is. Als ik klaar ben bekijk ik het resultaat vanuit alle hoeken om vervolgens best trots op mezelf te zijn. Ik wilde paars, en het is paars. Wachten is absoluut niet nodig.

En ja, van het een komt het ander. Mijn oerlelijke bruine kast wil ik graag wit hebben (‘als ik dan toch bezig ben’). Terwijl een vlugge blik in het potje verf bevestigt dat het nog makkelijk kan, schiet er ineens een woord door mijn hoofd: schuren. Ik heb ooit een keer vernomen dat men iets moet schuren voor het te verven. Maar het zal geen verassing zijn dat er in geen velden of wegen (lees: mijn kamer) schuurpapier is te bekennen is, en ik ben net zo lekker op dreef. Ik besluit even een doekje over de kast te halen en verf de kast dan toch.

Het resultaat mag er wezen. Ik heb die dag een belangrijke bouwvakles geleerd: schuren is totaal overbodig. Net zoals wachten en menghoutjes en verschillende kwasten. Eerst schilderen, niet wachten en met een nieuwe kleur erover heen gaan en daarna pas afplakken, werkt prima. Ik kan niet anders concluderen dan dat de Gamma en de Praxis een complot hebben. Ze maken je wijs dat je honderdduizend dingen nodig hebt voor je simpele klus. Al die onzin is niet nodig en het bewijs is te zien in mijn kamer: het ziet er fantastisch uit.

Saskia 't Lam

Meer info over studeren, studie, opleiding, evenementen, uitgaan etc. in Tilburg? Check http://www.tilburgisthuis.nl

PS. Dit zijn de kleine lettertjes. Ik hoop dat dit ook leest. Want ik heb nog een kleine doch belangrijke tip: koop wel terpentine. `S avonds onder de douche kwam ik er namelijk achter dat grondverf secondelijm is voor je huid. Met als gevolg dat ik als een soort dalmatiër stond te dansen in de kroeg.